Klasztor Klarysek w Bydgoszczy

Klasztor Klarysek w Bydgoszczy to konwent klarysek, który istniał w latach 1615–1835. Znajduje się na Przedmieściu Gdańskim, na północ od Bramy Gdańskiej, przy drodze prowadzącej do Myślęcinka. Obecnie zachowane są fragmenty zabudowań klasztornych oraz kościół rektorski kapucynów, który był dawniej kościołem konwentualnym. W latach 1837–1937 znajdował się tam szpital miejski, a od 1945 roku muzeum okręgowe. Klasztor był założony w 1615 roku dzięki inicjatywie Zofii z Potulic Czarnkowskiej, Andrzeja Rozdrażewskiego i Kaspera Zebrzydowskiego. Początkowo znajdował się przy kościele św. Idziego, a w 1616 roku przeniesiono go na przedmieście Gdańskie. W 1619 roku biskup Paweł Wołucki potwierdził przeniesienie siedziby do murowanego budynku. W 1645 roku ukończono rozbudowę kościoła św. Ducha, nadając mu patronów: św. Wojciecha, św. Klarę i św. Barbarę. W klasztorze znajdował się murowany kościół z nawą, dwiema zakrystiami, kruchtą i wieżą. W prezbiterium był duży, pozłacany ołtarz z obrazami Koronacji Najświętszej Marii Panny i św. Franciszka z Asyżu. W kościele znajdowały się siedem bocznych ołtarzy i 34 obrazów. Posadzka w prezbiterium była kamienna, a w nawie ceglana. Kościół był pokryty dachówką polską i miał dwa srebrne dzwony. Wokół kościoła znajdował się cmentarz z drewnianą dzwonnicą i bramą.