Klasztor Bernardynów w Bydgoszczy

Klasztor Bernardynów w Bydgoszczy to konwent zakonnego zakonu Bernardynów, który istniał w latach 1480–1829. Zbudowany na terenie dawnego zamku, znajduje się w centrum miasta, w pobliżu świątyni św. Idziego. W 1628 r. został przypisany do prowincji wielkopolskiej. Obecnie część budynków klasztornych, w tym kościół i zabudowania, są w gestii Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Klasztor był ważnym punktem kultu religijnego i duszpasterskiego. W kościele, zbudowanym w stylu późnego gotyku, znajdowały się ołtarze świętych, w tym Świętej Trójcy, św. Antoniego i św. Bonawentury. W 1605 r. zbudowano główny ołtarz, a w 1662 r. położono marmurową posadzkę. Kościół był także siedzibą organów i dzwonów, które nabywano w Gdańsku. W klasztorze funkcjonowały bractwa, w tym bractwo Domku Loretańskiego, a także prowadzono nabożeństwa dla katolików niemieckich. W klasztorze znajdował się również domek loretański, zbudowany w latach 1682–1685. Był to jeden z pierwszych takich obiektów w Polsce. W kaplicy znajdowały się relikwie przeniesione z kościoła św. Idziego. W 1838 r. kaplica została rozebrana po kasacie klasztoru. W klasztorze funkcjonowała również biblioteka, infirmeria i browar, a ogród klasztorny był dobrze utrzymany.