Zamek Królewski w Radomiu

Zamek Królewski w Radomiu to zabytkowy budynek położony w dzielnicy Miasto Kazimierzowskie. Został zbudowany w latach 1340–1350 na polecenie Kazimierza Wielkiego i początkowo pełnił funkcję stacji podróży króla. W XV wieku został oddzielony od miasta własnym murem obronnym, a w latach 1510–1515 przebudowany w stylu późnogotycko-renesansowym przez Mikołaja Szydłowieckiego. W tym czasie powstała Wieża Biała i rozszerzono zamek na trójkondygnacyjny budynek z krużgankami i dekoracją gotycko-renesansową. Zamek był ważnym punktem przebywania króla, w tym Zygmunta Starego, który zatrzymywał się tam na dwa–trzy tygodnie. W latach 1563–1566 był przymusowym miejscem pobytu Katarzyny Habsburżanki. W XIX wieku zburzono mury obronne miasta i wieże zamkowe, a w latach 1787–1800 przeprowadzono modernizację zamku, w tym zburzenie piętra Domu Wielkiego. Obecnie zachowały się dwie kondygnacje Domu Wielkiego, piwnice oraz fragmenty murów i okien z różnych faz budowy. W okolicy znajduje się plebania kościoła farnego pw. św. Jana, w której są zachowane fragmenty murów i okien z czasów renesansu. Na terenie plebanii znajdują się tablice upamiętniające uchwalenie Konstytucji Nihil Novi i zawarcie unii wileńsko-radomskiej. W pobliżu znajduje się również budynek gospodarczy, który został zburzony, a na jego fundamentach wzniesiono obecny budynek. W murach zachowały się elementy architektury z różnych epok.