Klasztor benedyktynek w Grudziądzu

Kościół i klasztor benedyktynek w Grudziądzu to obecnie parafialny kościół Ducha Świętego oraz muzeum. W powstaniu kościoła w 1291 r. w pobliżu Bramy Toruńskiej założono szpital Św. Ducha. W 1569 r. otrzymał przywilej króla Zygmunta Augusta, stając się świątynią ewangelicką. W 1598 r. wróciły do niego katolicy, ale do 1624 r. odbywały się w nim nabożeństwa protestanckie. W 1631 r. zabudowania objęły benedyktynek, a w 1728–1731 zbudowano bardziej okazałe gmachy. W czasie potopu szwedzkiego w 1656 r. kościół spłonął, a zakonnice przenieśli się do posiadłości. Po wojnie odbudowano kościół i zbudowano prowizoryczne zabudowania klasztornych. W latach 1749–1750 wzniesiono ozdobną furtę klasztorną, zwaną Pałacem Opatek. W 1954 r. zakończono odbudowę budynków klasztornych, które stały się siedzibą Muzeum w Grudziądzu. Kościół od 1980 r. jest świątynią parafialną. Kompleks zabytków zajmuje południowo-zachodni kwartał staromiejski, tworzący trójkąt ograniczony ulicami Klasztorną i Wodną oraz średniowiecznymi murami obronnymi. Kościół jest budowlą barokową z elementami gotyckimi, z elewacją manierystyczną. Wnętrze kryte żelbetowym stropem, a na elewacji wschodniej zawieszony jest barokowy krucyfiks. Pałac Opatek, zbudowany w latach 40. XX wieku, jest częścią kompleksu muzealnego.